Η πρώτη δεκαετία της χιλιετίας τον είχε φέρει αντιμέτωπο μια σειρά από γεγονότα που προσπέρασαν αδιάφορα, αλλά και μερικά ακόμη που άναψαν φωτιές στο μυαλό του. Σαν καθηγητής κουβαλούσε πάντοτε μαζί του μια μαύρη τσάντα φετίχ των φοιτητικών του χρόνων, γεμάτη σκόνη από κιμωλία. Μέσα ήταν αραδιασμένες κάμποσες κιτρινισμένες σελίδες σημειώσεων, κάποια χιλιογραμμένα βιβλία και μερικά στυλό σε όλες τις αποχρώσεις. Στην ίδια τσάντα κουβαλούσε πάντοτε τις ιδέες του, τις εμπειρίες του και όλους τους αόριστους χρόνους των εφηβικών του ρημάτων.
Κάθε φορά που έμπαινε στην τάξη έψαχνε να βρει ένα άλλο όνομα για να την περιγράψει. Φέροντας την ταμπέλα του φυσικού, το όνομα «αταξία» κυριαρχούσε τις περισσότερες φορές. Η αίθουσα ένα μονωμένο σύμπαν, με τους μαθητές να αυξάνουν τις πιθανότητες της εντροπίας κάθε φορά που έστρεφε το κεφάλι του, και εκείνος στο ρόλο της παγκόσμιας σταθεράς, να διοικεί τις κινήσεις και το θυμό τους.
Σε ένα πράσινο ουρανό προσπαθούσε να πείσει τους 35, ότι τα ίχνη κιμωλίας, ήταν σημαντικότερα από τις ευθείες, που ένωναν τα βλέμματά τους με το μπλε του δικού τους ουρανού. Πως θα μπορούσε να πείσει άλλωστε με μια ξύλινη γλώσσα, ότι μέσα σε κάθε πραγματική τριανταφυλλιά κρύβεται η αθανασία των ατόμων της; Ατόμων ίδιων με εκείνα που υπάρχουν στην καρδιά των πουλιών και στην καρδιά των αστέρων; Πως θα μπορούσε να αντιπαραθέσει απέναντι στις εφηβικές τους ανησυχίες, νήματα, βαρίδια, κινητά, νόμους και θεωρίες, που τις περισσότερες φορές έρχονται σε αντίθεση με ότι με τα δικά τους μάτια έχουν βιώσει;
Μα πάνω από όλα πως θα μπορέσει να έρθει σε σύγκρουση με κάθε άλλο «δάσκαλο», που βρίσκεται στο δρόμο τους, και με ονόματα όπως τηλεόραση, μόδα, λάθος επιλογές; Πως θα μπορέσεις να συγκρουστείς και να συνθέσεις, Να πάρεις την ευθύνη και να σηκώσεις το βάρος στους ώμους σου;
Πως θα μπορούσε να κάνει τριανταπέντε ξεχωριστές οντότητες να παραμείνουν μοναδικές, να κάνουν όνειρα πέρα από ένα γρήγορο αυτοκίνητο;
Γιατί βλέπεις Αλέξανδρε, η προσωπική σου επανάσταση περνάει μέσα από τη γνώση του εαυτού σου και της ιστορίας όλων των προηγούμενων επαναστάσεων.
Γιατί Αλίκη δεν πρέπει να βιάζεσαι να μεγαλώσεις γιατί αργότερα θα θέλεις να γίνεις πάλι παιδί.
Γιατί Γιώργο όσο και αν αυθαδιάζεις στην Άνοιξη, αυτή θα έρθει, όπως και τόσες άλλες, και μέσα από την επανάληψη των εποχών εσύ θα πρέπει να ανακαλύψεις τη μαγεία που δεν γράφουν τα βιβλία.
Γιατί Αναστασία το παρόν είναι άπιαστο και για πολλούς δε υπάρχει καν. Η ταχύτητα της σκέψης μας ίσως είναι η μοναδική γνώριμη ταχύτητα για τη φαντασία μας, και αυτό είναι ένα μέγεθος χωρίς μονάδας μέτρησης.
Γιατί Κώστα δεν έχω τίποτε με εσένα και άδικα μερικές φορές σφίγγεις τις γροθιές σου όταν δεν συμφωνείς μαζί μου.
Γιατί Δημήτρη οι βαθμοί είναι απλά νούμερα που θα σκονίζονται στο πατάρι σου για χρόνια και στην καλύτερη περίπτωση γλυκά εδέσματα μυκήτων.
Γιατί φίλε μου Γιώργο δε μου επιτρέπουν να σε λέω «φίλο», αλλά μη βιάζεσαι να σκουπίσεις τα δάκρυα από το πρόσωπό σου… πραγματικά δεν ξέρω ποιος είπε ότι οι άντρες δεν κλαίνε.
Γιατί βλέπεις Σοφία είναι πρωί και δεν έχω τελειώσει τον καφέ μου ακόμη….
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου