Πάμε μια βόλτα στην Πάρνηθα;

Οι επισκέψεις μου στην Πάρνηθα ήταν σπάνιες και όλες είχαν συνδεθεί με την αθωότητα της παιδικής μου ηλικίας. Τελευταία φορά ήταν με την ανακάλυψη μιας ταβέρνας στο πουθενά ή μαλλον έτσι νόμισα. Γιατί λιγό μετά από ένα στενό δρομάκι μια γυαλιστερή πινακίδα έγραφε "ΑΠΟΛΩΝΙΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ" ή κάτι τέτοιο. Σύντομα κατάλαβα ότι ήταν ένα παλιό στρατόπεδο που είχε χωριστεί σε οικόπεδα και εκεί είχε κτιστεί οτι ακριβώς έλεγε η πινακίδα... μια πολιτεία.. μέσα στο δάσος!... Πως;
Δεν πτοήθηκα. Έφαγα τις μπριζόλες μου, έκανα τη βόλτα μου μέσα στο δάσος και έβρισα όλους εκείνους που είχαν πετάξει μπουκάλια μπύρας στο χώμα.

Σήμερα ο ουρανός γέμισε στάχτη.
Γιατί κάποιος αποφάσισε ότι μια-δυο-τριακόσιες βιλίτσες με θέα το καζίνο, θα γίνουν ανάρπαστες. Κι έτσι, θα βγάλει τόσα λεφτά, ώστε η τράπεζα να του προσφέρει «πρόσωπο» προκειμένου να εκτελεί δημόσια έργα... Δεν ήτανε τυχαία η φωτιά. Δεν άναψε την πιο ζεστή μέρα του Ιούνη, αλλά μόλις έπιασε το βοριαδάκι. 'Ηταν καλά σχεδιάσμενη και άψογα μελετημένη. στο χώρο και στο χρόνο.

Είμαι θυμωμένος. Πενθώ, όχι για τις επόμενες γενιές που θα ζήσουν στα πλημμυρισμένα βαλτοτόπια του Μοσχάτου, αλλά για τις χαμένες ανοιξιάτικες βόλτες μου, που θα έκαναν ανεκτή τη μιζέρια του καθημερινού τσιμέντου. Και όλες εκείνες τις μέρες που δεν κατάφερα να επισκεφθώ τη φύση έξω από τη φύση μας. Μαζί μου πενθούν κι οι φίλοι μου. Και είναι κι εκείνοι οργισμένοι. Και κάθε φορά που θα μιζεριάζουν στο τσιμεντένιο τους γραφείο, θα θυμώνουν ξανά, που δε μπορούν να ξεφύγουν. Κι αυτό θα γίνεται κάθε Παρασκευή για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Έχουμε αρχίσει να κατανοούμε ότι μια "πράσινη ειρήνη" δεν αρκεί. Όταν δεν γουστάρουν βυθίζουν πλοία, κρεμάνε νομπελίστες "καθαρίζουν" χωριά, με λίγα λόγια κερδίζουν! Ό,τι ακριβώς περιγράφει το λεξικό ως "εταιρεία"!

Λέω λοιπόν να φτιάξω τη 17 Ιούλη!
Λέω λοιπόν να αρχίσω τις απειλές. Όχι τις «προειδοποιήσεις»...
Η Πάρνηθα φιλοξενεί τον Εγκέλαδο. Και είμαι σίγουρος ότι ο Τιτάνας θα φροντίσει να καθαρίσει το τοπίο του. Η φύση έπειτα θα το ξαναφυτέψει, όπως της αρέσει. Λέω να βοηθήσω. Να κάνω τις αντισεισμικές κατασκευές λιγότερο αντισεισμικές. Λέω να αρχίσω τις περιπολίες και να ρίχνω αλάτι στα μπετά των νέων κτιρίων που θα φυτρώνουν.
Δεν είναι δύσκολο...

Λεω επίσης να αρχίσω να καίω όλα τα μηχανήματα που θα ανέβουν να φτιάξουν δρόμους και τα αυτοκίνητα των νέων κατοίκων επίσης... Μαζί με τα χλωρά, καίγονται και τα ξερά. Έτσι δεν παίζεται το παιχνίδι; Αλλά κι αυτοί οι νέοι «οικιστές» ξέρουν που μπλέκουν...

Λέω να αρχίσω να τρομοκρατώ όσους σκοπεύουν να αγοράσουν «οικόπεδο» εκεί γύρω. Να τους πείσω ότι αυτή η γειτονιά είναι χειρότερη από γκέτο. Κι ότι οι επενδύσεις τους εκεί είναι αμφίβολες.

Λέω να περνάω νυχτιάτικα και να ουρλιάζω, χαλώντας τον ύπνο του δικαίου των νέων οικιστών. Τα ζώα δεν θα ενοχληθούν, είμαι σίγουρος πως δεν θα συχνάζουν πια.

Λέω να γίνω «τρομοκράτης» και να αγωνιστώ για τα δίκαια της φύσης. Όχι τα δικά μου. Και να μην σταματήσω τις εξορμήσεις, μέχρι κάποιος από τους μ..... εκεί πάνω, να με πείσει ότι θα αφήσουν το βουνό στην ησυχία του.

Λέω να αντισταθώ μια φορά στη ζωή μου, όσο προλαβαίνω, και όλα αυτά τα λέω καθαρά από εγωισμό. Για να κοιμάμαι ήσυχος τα βράδια και για να έχω μια καλή δικαιολογία να λέω στο γιό μου όταν μεγαλώσει και δεν δει ότι είδα!...

Τι λες λοιπόν; Πάμε μια «ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ»;

(το κείμενο στηρίχτηκε σε μια εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού BEST 92,6)

ena mpalkoni san ploio

Ti perierga pou einai ola! Aenaoi kykloi. Mperdemena xnaria sthn ammo. Kykloi pou me tromazoun gia tis istories pou kryboun, kai pano apo to kefali mou o Romaios na kradainei to ksifos tou….
"Mh mou xalaseis tous kyklous mou, mh mou xalaseis thn iremia mou, mh fysikseis th skoni kai gemisoun oi aulakes ammo, exo krypsei mesa tous ola ta pseftika thelw mou…."
Omos den einai Syrakouses edo. Ena aplo mpalkoni me thea to apenanti mpalkoni, pou stis mpalkonoportes tou antikatoptrizete ena allo mpalkoni…. akomi enas kyklos pou mou spaei ta neura!
Kai autos o Xaris de leei na allaksei tragoudi…
Kai auth h broxi exei stamatisei edo kai meres na peftei. Mia broxi pou htan mia kapoia dikaiologia. Enas oiktos gia to akybernito mpalkoni mou. Ena ragisma sth gialini broxi. Kathe pou tentona to xeri mou kai espaza tis stagones, kristalines kai kathares san ton pago… tis espaga oxi apo mania, apla gia na dw an matwnw!

Oi iskioi exoun arxisei na me kyrieuoun, mazi me ta "prepei" kai ta "dithen". Oloi me agapane pleon gia to sinie poukamiso, pou oute ksero giati edosa tosa lefta gia na to apoktiso. Kai ekeino to allo, to leuko sa lofio, ekeino pou to afina apekso apo apopsi kai epeidi mou thimize pani se istioforo, to exo fylagmeno mesa se formoli gia na diatirithei mazi me ta xamena oneira. Isos kapote ksipniso apo to lithargo kai taksidepso se ena kainourio xarti. Isos pali ginei lixoudia gia ta zoakia ths ntoulapas mou…. Kai ti egine ena poukamiso einai diaole! H' ena symbolo, mia foresia pou ekribe ena super - hroa…. pou den htan kanenos hroas, pou den eixe sosei kanena, pou oute kan emoiaze, pou de mporese na sosei oute th skepsi tou….

To mpalkoni apopse mikrainei oloena kai perisotero, steneuei kai me pnigei. Akomi na nyxtosei omos…. Prolabaino. To proigoumeno Sabbato eixe th giorti ths h monaksia mou. Se kalesa 4 fores xoris na ftasei pote h skepsi se sena. Alloste Sabbato htan kai meta irthe h Kyriaki aurio pali Sabbato tha einai.... akomi mia petrini giorti.... kai ta kagela mia metaliki koupasti, h keraia biglatoras kai sthn plori h mia dafni.... oi idioi palioi foboi.... ti na euxitho tora ?

Autes oi mousikes basanizoun para boithane. Tha paro to mpalkoni mou kai tha anebo sto lykabito, opos palia. Tha kano pali ta idia opos palia. Giati mou teleiosan ta kainouria. Kai as erxete kalokairi. Tha ftiakso ta ydraulika kai de tha pao pouthena sto eksoteriko. Kai as zestainei o kairos mera me th mera. Tha metriso ta nekra peristeria kai tha stamatiso na ftinw, tha xazeuo oti exw aisthanthei. Ta oneira, eginan programmatismos kai synithia, eginan giratia, leei o poiitis, kai ksafnika ta idia oneira ginontai aitia gia na emfanistoun iptamena biblia ston Attiko ourano. Oi selides tous eginan ftera kai xathikan ... eimai sigouros oti den epesan.... eimai sigouros! Les? Les apopse na mhn isxyei h bairita?

Kai ego na kremomai sthn koupasti. Kato h asfaltos pali, mia ateleioti thalassa, to aeraki fysaei mesa apo to kefali mou kai mia aisthisi almiras erxete sta xeili mou, idrotas apo to ypsos h’ to kyma pou skaei sthn primi mou. Eimai sigouros oti perase ena delfini dipla apo to prasino Hundai! Me kalei… mia teleutaia ptisi kai ginese ena me th figi sou.

...kai oi thalassa na koimatizei opos tis armozei.... pos tha perasei to kalokairi xoris tous mathites mou.... xoris thn trofi ths megalis nyxteridas... eimai nekros to Sabbato... katrakyloun oi autoktonies. H imera exei kathe logo na breksei ligo akomi apo to krasi ths... apo apopsi kai auto.

Mhn anisixeis omos... empneusou. Tha anabalo to salparisma gia kapoio allo Sabbato h' mia mera pou na tou moiazei. Tha stoixioso to mpalkoni san thn kyra tou braxou, kai de tha koitazo ta asteria, giati panta mou deixnoun to sosto dromo. Tha onomaso to diplano domatio figi, kai ta blemata epomeni mera.... pou einai panta dyskoli.... giati ntrepome na ta antikriso... para monaxa nekros san iroas.... opos prin.... tote.... kapote... pote !

Άσπρες Γραμμές σε Πράσινο Φόντο

Η πρώτη δεκαετία της χιλιετίας τον είχε φέρει αντιμέτωπο μια σειρά από γεγονότα που προσπέρασαν αδιάφορα, αλλά και μερικά ακόμη που άναψαν φωτιές στο μυαλό του. Σαν καθηγητής κουβαλούσε πάντοτε μαζί του μια μαύρη τσάντα φετίχ των φοιτητικών του χρόνων, γεμάτη σκόνη από κιμωλία. Μέσα ήταν αραδιασμένες κάμποσες κιτρινισμένες σελίδες σημειώσεων, κάποια χιλιογραμμένα βιβλία και μερικά στυλό σε όλες τις αποχρώσεις. Στην ίδια τσάντα κουβαλούσε πάντοτε τις ιδέες του, τις εμπειρίες του και όλους τους αόριστους χρόνους των εφηβικών του ρημάτων.

Κάθε φορά που έμπαινε στην τάξη έψαχνε να βρει ένα άλλο όνομα για να την περιγράψει. Φέροντας την ταμπέλα του φυσικού, το όνομα «αταξία» κυριαρχούσε τις περισσότερες φορές. Η αίθουσα ένα μονωμένο σύμπαν, με τους μαθητές να αυξάνουν τις πιθανότητες της εντροπίας κάθε φορά που έστρεφε το κεφάλι του, και εκείνος στο ρόλο της παγκόσμιας σταθεράς, να διοικεί τις κινήσεις και το θυμό τους.

Σε ένα πράσινο ουρανό προσπαθούσε να πείσει τους 35, ότι τα ίχνη κιμωλίας, ήταν σημαντικότερα από τις ευθείες, που ένωναν τα βλέμματά τους με το μπλε του δικού τους ουρανού. Πως θα μπορούσε να πείσει άλλωστε με μια ξύλινη γλώσσα, ότι μέσα σε κάθε πραγματική τριανταφυλλιά κρύβεται η αθανασία των ατόμων της; Ατόμων ίδιων με εκείνα που υπάρχουν στην καρδιά των πουλιών και στην καρδιά των αστέρων; Πως θα μπορούσε να αντιπαραθέσει απέναντι στις εφηβικές τους ανησυχίες, νήματα, βαρίδια, κινητά, νόμους και θεωρίες, που τις περισσότερες φορές έρχονται σε αντίθεση με ότι με τα δικά τους μάτια έχουν βιώσει;

Μα πάνω από όλα πως θα μπορέσει να έρθει σε σύγκρουση με κάθε άλλο «δάσκαλο», που βρίσκεται στο δρόμο τους, και με ονόματα όπως τηλεόραση, μόδα, λάθος επιλογές; Πως θα μπορέσεις να συγκρουστείς και να συνθέσεις, Να πάρεις την ευθύνη και να σηκώσεις το βάρος στους ώμους σου;

Πως θα μπορούσε να κάνει τριανταπέντε ξεχωριστές οντότητες να παραμείνουν μοναδικές, να κάνουν όνειρα πέρα από ένα γρήγορο αυτοκίνητο;

Γιατί βλέπεις Αλέξανδρε, η προσωπική σου επανάσταση περνάει μέσα από τη γνώση του εαυτού σου και της ιστορίας όλων των προηγούμενων επαναστάσεων.

Γιατί Αλίκη δεν πρέπει να βιάζεσαι να μεγαλώσεις γιατί αργότερα θα θέλεις να γίνεις πάλι παιδί.

Γιατί Γιώργο όσο και αν αυθαδιάζεις στην Άνοιξη, αυτή θα έρθει, όπως και τόσες άλλες, και μέσα από την επανάληψη των εποχών εσύ θα πρέπει να ανακαλύψεις τη μαγεία που δεν γράφουν τα βιβλία.

Γιατί Αναστασία το παρόν είναι άπιαστο και για πολλούς δε υπάρχει καν. Η ταχύτητα της σκέψης μας ίσως είναι η μοναδική γνώριμη ταχύτητα για τη φαντασία μας, και αυτό είναι ένα μέγεθος χωρίς μονάδας μέτρησης.

Γιατί Κώστα δεν έχω τίποτε με εσένα και άδικα μερικές φορές σφίγγεις τις γροθιές σου όταν δεν συμφωνείς μαζί μου.

Γιατί Δημήτρη οι βαθμοί είναι απλά νούμερα που θα σκονίζονται στο πατάρι σου για χρόνια και στην καλύτερη περίπτωση γλυκά εδέσματα μυκήτων.

Γιατί φίλε μου Γιώργο δε μου επιτρέπουν να σε λέω «φίλο», αλλά μη βιάζεσαι να σκουπίσεις τα δάκρυα από το πρόσωπό σου… πραγματικά δεν ξέρω ποιος είπε ότι οι άντρες δεν κλαίνε.

Γιατί βλέπεις Σοφία είναι πρωί και δεν έχω τελειώσει τον καφέ μου ακόμη….