H Mousiki :
Nino Rota
To tragoudi
: A time for us
H tainia : Romeo and Juliet
O xoros : h
plateia sth Florentia kapou konta sto spiti twn Kapouletwn
O Xronos : 420 xronia prin
To organo :
bioli... panta!
Ta matia :
ygra. giati th logiki thn xasame edo kai 47 lepta.
kai h apantisi.... akomi agnosti!
ΡΩΜΑΙΟΣ: Ω,στ'αλήθεια, έχω χάσει το μυαλό μου και δεν μπορώ να
αναγνωρίσω τον ίδιο μου τον εαυτό.
ΜΠΕΝΟΛΙΟ: Σταμάτα πια να αστειεύεσαι και πες μου ποιά είναι αυτή που αγαπάς........
ΡΩΜΑΙΟΣ: Θέλεις αλήθεια να στο πω? Με αναστεναγμό ?
ΜΠΕΝΒΟΛΙΟ: Όχι με αναστεναγμό, αλλά θέλω στ'αλήθεια. Έλα πες μου.
ΡΩΜΑΙΟΣ: Ζητάς από ένα βαριά ασθενή να γράψει τη διαθήκη του? Μα στον άρρωστο δεν πρέπει κανείς να λέει τίποτα. Αλλά στ'αλήθεια ξάδερφε μου, είμαι πραγματικά ερωτευμένος με κάποια κοπέλα.
ΜΠΕΝΒΟΛΙΟ: Δεν έκανα μεγάλο λάθος.
ΡΩΜΑΙΟΣ: Ναι ,σημάδεψες καλά .Και είναι πολύ όμορφη.
ΜΠΕΝΒΟΛΙΟ: Το όμορφο σημάδι εύκολα το βλέπεις.
ΡΩΜΑΙΟΣ: Σ'αυτό, όμως, δεν σημάδεψες καλά. Τα βέλη του έρωτα δεν την ακουμπάν. Είναι τόσο έξυπνη όσο η Άρτεμη και μπορεί να του ξεφύγει. Και η αθωότητα της την κάνει ακόμα πιο δυνατή και τα βέλη του έρωτα δεν την τρυπάνε. Δεν είναι σωστό να την πολιορκούν με όμορφα λόγια και βέβαια απάντηση ποτέ της δεν δίνει σ'ένα βλέμμα ερωτικό αλλά κι ούτε δέχεται να πάρει δώρα που θα τα ζήλευε ακόμα κι ένας άγιος. Ω, είναι πολύ πλούσια από ομορφιά , αλλά σε τι χρησιμεύει αυτό? Όλα τα πλούτη της σον τάφο θα τα ξοδέψει όταν πεθάνει.
ΜΠΕΝΒΟΛΙΟ: Μα γιατί? Έχει πάρει όρκο να μην γνωρίσει ποτέ της άντρα?
ΡΩΜΑΙΟΣ: Ναι . Και τούτο είναι αλήθεια μεγάλη ψυχική απληστία, δίχως να σκεφτούμε ότι με τη στέρηση μαραζώνει η ομορφιά και χάνεται, γιατί ποτέ σε κανέναν άλλο δεν θα τη δώσει. Τόσο όμορφη και συνετή, που έχει κιόλας πάρει μια θέση στον παράδεισο απ΄την απελπισία που μου φέρνει. Όρκο έχει δώσει τον έρωτα να μην γνωρίσει ποτέ της- κι έτσι εγώ τώρα είμαι ένας ζωντανός νεκρός.
ΜΠΕΝΒΟΛΙΟ: Εμένα να ακούσεις και να την βγάλεις τώρα κιόλας από το νου σου.
ΡΩΜΑΙΟΣ: Πολύ καλά. Αλλά για πες μου εσύ με ποιον τρόπο θα πάψω να την σκέφτομαι?
ΜΠΕΝΟΛΙΟ: Σταμάτα πια να αστειεύεσαι και πες μου ποιά είναι αυτή που αγαπάς........
ΡΩΜΑΙΟΣ: Θέλεις αλήθεια να στο πω? Με αναστεναγμό ?
ΜΠΕΝΒΟΛΙΟ: Όχι με αναστεναγμό, αλλά θέλω στ'αλήθεια. Έλα πες μου.
ΡΩΜΑΙΟΣ: Ζητάς από ένα βαριά ασθενή να γράψει τη διαθήκη του? Μα στον άρρωστο δεν πρέπει κανείς να λέει τίποτα. Αλλά στ'αλήθεια ξάδερφε μου, είμαι πραγματικά ερωτευμένος με κάποια κοπέλα.
ΜΠΕΝΒΟΛΙΟ: Δεν έκανα μεγάλο λάθος.
ΡΩΜΑΙΟΣ: Ναι ,σημάδεψες καλά .Και είναι πολύ όμορφη.
ΜΠΕΝΒΟΛΙΟ: Το όμορφο σημάδι εύκολα το βλέπεις.
ΡΩΜΑΙΟΣ: Σ'αυτό, όμως, δεν σημάδεψες καλά. Τα βέλη του έρωτα δεν την ακουμπάν. Είναι τόσο έξυπνη όσο η Άρτεμη και μπορεί να του ξεφύγει. Και η αθωότητα της την κάνει ακόμα πιο δυνατή και τα βέλη του έρωτα δεν την τρυπάνε. Δεν είναι σωστό να την πολιορκούν με όμορφα λόγια και βέβαια απάντηση ποτέ της δεν δίνει σ'ένα βλέμμα ερωτικό αλλά κι ούτε δέχεται να πάρει δώρα που θα τα ζήλευε ακόμα κι ένας άγιος. Ω, είναι πολύ πλούσια από ομορφιά , αλλά σε τι χρησιμεύει αυτό? Όλα τα πλούτη της σον τάφο θα τα ξοδέψει όταν πεθάνει.
ΜΠΕΝΒΟΛΙΟ: Μα γιατί? Έχει πάρει όρκο να μην γνωρίσει ποτέ της άντρα?
ΡΩΜΑΙΟΣ: Ναι . Και τούτο είναι αλήθεια μεγάλη ψυχική απληστία, δίχως να σκεφτούμε ότι με τη στέρηση μαραζώνει η ομορφιά και χάνεται, γιατί ποτέ σε κανέναν άλλο δεν θα τη δώσει. Τόσο όμορφη και συνετή, που έχει κιόλας πάρει μια θέση στον παράδεισο απ΄την απελπισία που μου φέρνει. Όρκο έχει δώσει τον έρωτα να μην γνωρίσει ποτέ της- κι έτσι εγώ τώρα είμαι ένας ζωντανός νεκρός.
ΜΠΕΝΒΟΛΙΟ: Εμένα να ακούσεις και να την βγάλεις τώρα κιόλας από το νου σου.
ΡΩΜΑΙΟΣ: Πολύ καλά. Αλλά για πες μου εσύ με ποιον τρόπο θα πάψω να την σκέφτομαι?
....
