Το Ποντικάκι

Πίνω στην υγειά του γιου μου,

Γιάννης το μικρό του, και το μεγάλο του Γιάννης.

Πίνω στην υγειά της Μητέρας του,

Γιάννης το μικρό του γιου της, και το μεγάλο του Γιάννης.

Πίνω στην υγειά των φίλων μου

Ευχόμενος την υγειά να ΄χουν αυτού.

Γιάννης το μικρό του, και το μεγάλο του Γιάννης.

Πίνω στο άρωμα του γιου μου,

στην φωνή του,

στο πρώτο του τραγούδι,

στον ήσυχο ύπνο του,

στις μεγάλες πρωτοπορίες του,

στα εύστοχα «γιατί», και στα άδεια «δηλαδή» του,

στην πρώτη δικιά του απάντηση,

στον ήχο του γέλιου του,

στο κρυφό του κλάμα,

στο φευγιό του πυρετού του,

στα πανθαλάσσια μάτια του,

στο κρινένιο δέρμα του,

στο αναμάρτητο της ύπαρξης του,

στο αυθεντικό παιχνίδι του,

στις δροσερές γωνιές των χειλιών του,

στα πολύχρωμα ρούχα του,

στην προσμονή της επόμενης μέρας, μετά την κάθε του νύχτα.

Πίνω στην υγειά του γιου μου,

Γιάννης το μικρό του, και το μεγάλο του Γιάννης

.

ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Είναι σχεδόν σίγουρο ότι σαν μεγαλώσει ο μικρούλης μου ο χώρος αυτός να μην υπάρχει. Του αντι-γράφω όμως τους στίχους του Βάρναλη για να πείσω και τους περαστικούς να τους ακούσουν από τη φωνή του Ξυλούρη. Ένα τραγούδι είναι πάντα μια καλή ευκαιρία για να νοιώσουμε και μερικοί στίχοι... για να συνεχίσουμε να ζούμε...   

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;

Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;

Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ' άδικο φωνάξεις

Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,

που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.

Συ θα ‘χεις μάτια γαλανά, θα 'χεις κορμάκι τρυφερό,

θα σε φυλάω από ματιά κακή και από κακό καιρό,

από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης.

Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.

Εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης

Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,

να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό

να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,

κ’ υστέρα απ' το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ

που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι...

Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής,

κι η Αλήθεια σου χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μη την πεις.

Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.

Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.

Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.

Ώχου, μου μπήγεις στην καρδιά, χίλια μαχαίρια και σπαθιά.

στη γλώσσα μου ξεραίνεται το σάλιο, σαν πικρή αψιθιά!

- Ω! πώς βελαζεις ήσυχα, κοπάδι εσύ βουνίσιο...-

Βοηθάτε, ουράνιες δύναμες, κι ανοίχτε μου την πιο βαθιά

την άβυσσο, μακριά απ’ τους λύκους να κρυφογεννήσω!

http://www.youtube.com/watch?v=6AIy3Xz1mNg 

under pressure

Παλιά πίστευα ότι το χειρότερο πράγμα στη ζωή είναι, να καταλήξεις μονάχος.

Κι όμως, δεν είναι.
Το χειρότερο πράγμα στη ζωή, είναι να συναναστρέφεσαι με ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις μονάχος...

Pressure pushing down on me
Pressing down on you no man ask for
Under pressure - that burns a building down
Splits a family in two
Puts people on streets

that's o.k.
It's the terror of knowing
What this world is about
Watching some good friends
Screaming 'Let me out'
Pray tomorrow - gets me higher
Pressure on people - people on streets

O.k.
Chippin' around - kick my brains around the floor
These are the days it never rains but it pours

Pray tomorrow - gets me higher high high
Pressure on people - people on streets
Turned away from it all like a blind man
Sat on a fence but it don't work
Keep coming up with love
but it's so slashed and torn
Why - why - why ?
Love love love love love
Insanity laughs under pressure we're cracking
Can't we give ourselves one more chance
Why can't we give love that one more chance
Why can't we give love give love give love give love
give love give love give love give love give love
'Cause love's such an old fashioned word
And love dares you to care for
The people on the edge of the night
And love dares you to change our way of
Caring about ourselves
This is our last dance
This is ourselves
Under pressure
Under pressure
Pressure